کرونا و المپیک ۲۰۲۰؛ شش قهرمان حسرت به دل دهه ۶۰ شمسی نامش سرنوشت بود

0

۲۲ اردیبهشت‌ماه برای کشور ما روز پنجاه و چهارم سال است ….از ۵۰ گذشته‌ایم و یاد سعدی علیه رحمه می‌افتم «که ای که پنجاه رفت و در خوابی…»

پنجاه و۴ روز سخت به کشورمان و دنیا گذشته است. بی‌تردید ما جزو جوامع مهمی در دنیا هستیم که آسیبمان از کرونا خیلی هم زیاد نبوده است. همین‌که قرنطینه‌ها با حفظ فاصله‌گذاری اجتماعی برداشته‌شده است و برخلاف نظر بدخواهان میزان شیوع و ابتلا چند برابر نشده است و میزان متوسط مرگ‌ومیر هم کمتر شده نشانه‌های خوبی است از این‌که می‌توانیم به پایان کرونا نزدیک شویم .

در ورزش دنیا اتفاقات مهمی رخ‌داده است. لیگ فوتبال کشورهای مختلف ازجمله ایران یا تعطیل‌شده و یا به تعویق افتاده است. بزرگ‌ترین مسابقات سال ۲۰۲۰ یعنی جام ملت‌های اروپا و المپیک ۲۰۲۰ توکیو یک سال به تعویق افتاده است و برخی می‌گویند اگر این ویروس مهلک نخواهد دست از سر دنیا بردارد شاید اصلا در سال آینده هم المپیک برگزار نشده و مسابقات المپیک ۲۰۲۰ مثل مسابقات المپیک ۱۹۱۶ و۱۹۴۰ و۱۹۴۴ هیچ‌وقت برگزار نخواهد شد و آن‌وقت متضررترین افراد کسانی هستند که یا در آخر عمر قهرمانی خود به سر برده و یا این‌که در بهترین دوره‌های ورزش خود مجبورند به ۸ سال وقفه بین ۲ المپیک برسند و مثلا در صورت حذف کلی المپیک ۲۰۲۰از صحنه ورزش دنیا قهرمانی مثل حسن یزدانی در ایران فاصله بین حضورش در ۲ المپیک به ۸ سال رسیده و بعد از المپیک ۱۹۱۶ که در آن زمان ۲۲ساله بود ۳۰ ساله خواهد شد و احتمالا شاید این المپیک آخرین المپیک زندگی‌اش باشد اما خدا کند که مشکل کرونا رفع شود و یزدانی و امثال او در ۲المپیک ۲۰۲۰ و۲۰۲۴ که در سال‌های ۱۴۰۰ و۱۴۰۳ برگزار می‌شود بتواند ۲ طلای متوالی بگیرد .

بگذریم و برویم سراغ قهرمانانی که فاصله‌های ایجادشده بین المپیک‌های تحریم شده و حتی مسابقات حذف‌شده بسیاری از فرصت‌های قهرمانی و اعتبار را از آن‌ها گرفت .

۱-رضا سوخته سرایی

در سال ۱۹۷۸ وز مانی که ۲۸ساله بود در مسابقات جهانی مکزیکوسیتی نقره گرفت .مسابقات سال ۱۹۷۹ در سن دیه گوی آمریکا برگزار شد و ایران در آن شرکت نکرد. در سال ۱۹۸۰ و۱۹۸۴ ایران مسابقات المپیک را تحریم کرد .

در سال ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ در مسابقات جهانی شرکت نکردیم، تنها مسابقات ۱۹۸۱ بود که سوخته در آن نقره گرفت و مسابقات ۱۹۸۲ که سوخته در آن چهارم شد. او که در ۳دوره از مسابقات جهانی ۲نقره و یک مقام چهارم داشت اگر فرصت حضور در میدان‌های ۶ گانه را داشت شاید می‌توانست ۴مدال دیگر بگیرد .

۲-محمدحسن محبی

در سال ۱۹۷۹ و۱۹۸۰ و۱۹۸۳ و۱۹۸۴ و۱۹۸۶ و۱۹۸۷ در مسابقات جهانی شرکت نکردیم .محبی در سال‌های ۱۹۸۸ و۱۹۸۹ هم به خاطر بروز مشکلات در مسابقات حاضر نبود .او در ادمونتون ۱۹۸۲ چهارم و در جهانی ۱۹۸۵ دوم و در جهانی ۱۹۹۰ سوم شد .یعنی او از سال ۱۹۸۱ که ۲۶ساله بود تا ۱۹۹۰ که ۳۵ساله شده بود تنها در ۳دوره مسابقه شرکت کرد و از حضور در مسابقات جهانی و المپیک ۸ دوره محروم مانده بود! آیا حسن محبی نمی‌توانست ۳مدال دیگر بگیرد .

۳-محمدحسین محبی

او هم مثل برادر کوچک‌تر بسیار بدشانس بود که بعد از عنوان دوم در جهانی ۱۹۷۸ تا مسابقات جهانی ۱۹۸۹ نتوانست در ۶دوره از مسابقات حاضر باشد. محبی بزرگ‌تر از بدشانس‌ترین ورزشکاران تاریخ کشورمان بوده است …

۴-مجید ترکان

او در سال ۱۹۸۳ عضو تیم ملی بزرگسالان شد زمانی که در جهانی کیف می‌توانست باقدرت از سد گوگولف وکیم چول هان و هیوگابل و… بگذرد اما فرصت حضور در میدان به علت کناره گیری ایران به او داده نشد. در سال ۱۹۸۴ مسابقات المپیک را تحریم کردیم. در سال ۱۹۸۵ در جهانی بوداپست دوم شده و نقره گرفت .در سال‌های ۱۹۸۶ و۱۹۸۷ در مسابقات جهانی شرکت نکردیم .در المپیک ۱۹۸۸ او را به‌زور به ۵۲ کیلو بردیم و او مصدوم شد. در جهانی ۱۹۸۹ برنز و در جهانی ۱۹۹۰ طلا گرفت .او که ۲۶ساله شده بود درگیر مصدومیت‌ها شد و در سال‌های ۹۱ و۹۲ به‌سختی در مسابقات شرکت کرده و در ۲۷سالگی از کشتی قهرمانی خداحافظی کرد. به خاطر داشته باشید در سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ که او در اوج خودش بود در ۴دوره از مسابقات جهانی و المپیک حاضر نشده و در ۸ دوره‌ای که او می‌توانست در اوج خود مدال بگیرد ۴دوره او را محروم کرده و در ۴دوره دیگر او سه مدال گرفت .

۵-عسگری محمدیان

او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۲ در ۱۰دوره حضورش در مسابقات ۳ مدال نقره المپیک و جهانی گرفت اما در ۴دوره مثل ترکان از حضور در مسابقات محروم شد. در یک دوره هم مصدوم شد. اگر او در اوجش یعنی در سال‌های ۱۹۸۳ و۱۹۸۴ و۱۹۸۶ و۱۹۸۷ در مسابقات حضور می‌یافت می‌توانست شاید ۳مدال دیگر بگیرد .عسگری مدال گرفتن را تازه از مسابقات المپیک ۱۹۸۸ سئول و زمانی که ۲۷ساله بود آغاز کرد درحالی‌که مدال المپیک ۱۹۸۸ می‌توانست چهارمین مدال او در مسابقات جهانی و یا المپیک باشد .

۶-علیرضا سلیمانی

او در سال ۱۹۸۹ و زمانی که ۳۳ساله بود در مسابقات جهانی مارتینی سوییس به‌عنوان قهرمانی رسید و بعد از آن‌هم تا المپیک ۱۹۹۲ و تا زمانی که ۳۶ ساله شده بود در مسابقات شرکت کرد و تنها یک مقام چهارم و یک مقام ششم گرفت و سلیمانی هرچند در برخی سال‌ها با رضا سوخته سرایی برای پوشیدن لباس تیم ملی رقابت داشت اما در سال‌های دیگر می‌توانست با حضور در وزن ۱۰۰ کیلو قدرتنمایی کند .او در مسابقات ۱۹۷۶ چهارم وزن ۹۰ کیلو شد. در جهانی‌های ۱۹۷۹ سن‌دیه‌گو، در المپیک ۱۹۸۰ مسکو او در ۱۰۰ کیلو می‌توانست حاضر باشد اما در مسابقات حاضر نشدیم. در سال‌های ۱۹۸۱ و۱۹۸۲ و۱۹۸۳ و در المپیک ۱۹۸۴ سوخته نفر اول بود اما در سال ۱۹۸۵ او در مسابقات حاضر بود اما با لطف داوران به رقیب میزبانش یک مدال حداقل برنز از کف او پرید .

سلیمانی در سال‌های ۱۹۸۶ و۱۹۸۷ به علت غیبت ایران از حضور در مسابقات محروم بود .در المپیک ۱۹۸۸ او نماینده ایران در مسابقات بود که به عللی نامعلوم او را از پلکان هواپیما پایین کشیدند .سلیمانی همچنان که دیدید ۵دوره از مسابقات جهانی والمپیک را از دست داد وگرنه او هم می‌توانست از بهترین‌های تاریخ کشتی ایران باشد ….

تکلمه:

ترکان با یک مدال طلا و یک مدال نقره و یک مدال برنز به کارش خاتمه داد، عسگری ۳نقره گرفت، سوخته ۲نقره و سلیمانی یک مدال طلا گرفتند، حسن محبی یک نقره و یک برنز و حسین محبی یک نقره گرفتند درحالی‌که بی‌تردید و بر اساس یک پیش‌بینی منطقی این نفرات می‌توانستند این میزان مدال داشته باشند:

۱-مجید ترکان: ۲طلا و۲نقره و۲برنز

۲-عسگری محمدیان: یک مدال طلا و۴ نقره و یک برنز

۳-رضا سوخته سرایی: یک مدال طلا و۳ نقره و یک مدال برنز

۴-علیرضا سلیمانی: ۲ طلا و یک نقره و یک برنز

۵-حسن محبی : یک طلا و۲ نقره و۲برنز

۶-حسین محبی: ۲نقره و۲برنز

البته بودند مردانی دیگر مثل محمود کدخدایی که همین غیبت‌ها به آینده و اعتبار او در ورزش ایران و جهان آسیب زد …..

مهدی حدادپور

Leave A Reply

Your email address will not be published.

-- بارگیری کد امنیتی --